Ο Μακρόν, ο Ομπάμα, η Πνύκα …και η Ελλάδα του 2021


Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Η μικρή και ιστορικά επίμονη χώρα μας βρίσκεται εδώ και μερικά χρόνια στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος, με αρνητικό πρόσημο, σε ό,τι αφορά τις αναφορές στα καθ’ ημάς!

Εμφατικά το επιβεβαιώνουν αυτό, άλλωστε, και οι εγχώριοι μιντιακοί βαρόνοι, οι οποίοι μέσω των προτιμησιακών δημοσιογραφικών γραφίδων επιλογής τους, κάθε τόσο θρηνούν για την κατάσταση της σημερινής Ελλάδας και για το πόσο ασύμβατοι είμαστε ως οντότητα κρατική και πολιτισμική με τη «μεγάλη νικήτρια Δύση» του μεταπολέμου και ιδίως από την κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην Ευρώπη τη δεκαετία του ΄90.

Οι τόνοι μελάνι που έχουν χυθεί  στη διεθνή ειδησεογραφία και τις ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις προς απόδειξη του ότι η Ελλάδα φταίει με την αμυαλιά της ηγεσίας και των πολιτών της για την κρίση στο ευρύτερο πολιτικό και οικονομικό οικοδόμημα της Ε.Ε., μένουν, όμως, πλέον, έκθετοι από την αναξιοπιστία του ισχυρισμού, όπως την αποκαλύπτει η ίδια η πένα της Ιστορίας. Πένα, της οποίας την ύπαρξη, τη γραφή και τις βουλές ψυχανεμίζονται αφεύκτως και τελικά ενστερνίζονται οι ηγεσίες των μεγάλων δυνάμεων της (κάθε) εποχής!

Ένας-ένας, οι ηγέτες των μεγάλων κρατών, αισθάνονται εσχάτως την ανάγκη, όχι απλά να επισκεφτούν τη χώρα, αλλά και με τον τρόπο τους να αποστασιοποιηθούν από την αφήγηση περί της ελληνικής ασυμβατότητας με τη Δύση (προσέγγιση, που όσοι ομνύουν στην αλήθεια της, πατερναλιστικά εισηγούνται πως μόνον παρατείνοντας το καθεστώς σκληρής επιτροπείας σε βάρος των Ελλήνων μπορεί να τύχει χειρισμού). Κι όχι μόνον αυτό! Ακόμη, οι ηγέτες του σημερινού κόσμου, επιχειρώντας να απευθυνθούν προς την ανθρωπότητα από ελληνικούς χώρους όπου γεννήθηκε η ιδέα της Δημοκρατίας και της συλλογικής οργάνωσης και λειτουργίας των κοινωνιών, μοιάζει να θέλουν να αντιστρέψουν το ερώτημα: Μήπως η Δύση έχει πια καταστεί ασύμβατη με τις αρχές και τις ιδέες, που διατείνεται ότι συγκροτούν το αξιακό πλαίσιο το οποίο προώρισται να υπηρετεί;

Φυσικά δεν μπορεί να αποδοθεί σε τυχαίο γεγονός και σε ρέουσες διπλωματικές σκοπιμότητες ότι οι Η.Π.Α. και η Γαλλία, δύο από τις ισχυρότερες χώρες του πλανήτη, εκπροσωπούμενες από τους δύο κατά τεκμήριο αμάχητο πιο ενδιαφέροντες ηγέτες τους εδώ και πολλά-πολλά χρόνια, επιλέγουν το πεδίο της αθηναϊκής δημοκρατίας ως τον συμβολισμό απεύθυνσής τους σε κοινά πολύ ευρύτερα από τα σχετιζόμενα με τις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας μαζί τους.

Και συν τω χρόνω θα έλθουν και άλλοι!…

Προσθέτω τον συμβολισμό (που εξατομικευμένα καταγράφω ως μεγάλης επίσης σημασίας) ότι οι δύο εν λόγω ηγέτες, ο Ομπάμα και ο Μακρόν, ο πρώτος το έκανε στον επίλογο της θητείας του για να αφήσει τις παρακαταθήκες του και ο δεύτερος στην αρχή της δικής του, για να θέσει στόχους προς υλοποίηση.

Εκτός από τον αυτο-επανορθωτικό χαρακτήρα των όψιμων παρεμβάσεων σχετικά με την ελληνική αστάθεια και την αστεία αναγόρευσή της σε αίτιο της μεγαλύτερης από τον Β΄  Παγκόσμιο Πόλεμο οικονομικής κρίσης του δυτικού πολιτικού και οικονομικού οικοδομήματος, υπάρχουν -πιστεύω- 3 βασικοί λόγοι, που κάνουν τους ηγέτες των κατά τεκμήριο ισχυρότερων δυνάμεων να έρχονται στην Ελλάδα:

– Ο πρώτος λόγος είναι η απλή κατανόηση της αστοχίας που εμπριέχεται και -πλέον είναι ορατή και ως προς τα αποτελέσματά της- στις πρακτικές χειρισμού μιας καπιταλιστικής οικονομίας σε κρίση. Έτσι, για δυνάμεις που επιφυλάσσουν στον εαυτό τους ή και πράγματι διαδραματίζουν σοβαρούς διεθνείς ρόλους, η εμμονή στο σφάλμα (που σε κάποιες περιπτώσεις έχει καταστεί στοίχημα αυτοεπιβεβαίωσης, προσωπικής όσων εμπνεύστηκαν τις λάθος λύσεις, και συλλογικής, λες και οι ατομικές τύχες ορισμένων ηγετικών προσώπων θα μπορούσαν ποτέ να είναι εκείνες που θα όριζαν τις τύχες ολόκληρων  κρατών και πληθυσμών), πρέπει να τελειώσει, ενώ την ίδια ώρα γεννάται θέμα αποκατάστασης της παγκόσμιας αξιοπιστίας τους. Πώς θα είχες δικαίωμα να διεκδικείς μια θέση στα ηγετικά κλιμάκια των συσχετισμών δύναμης του κόσμου μας στον 21ο αιώνα, εάν συλλαμβάνεσαι εμμονικά οπισθοδρομικός και μύωψ στην κατανόηση της αλήθειας; Άλλωστε, ένα από τα βασικά στοιχεία διάκρισης των ουσιαστικά ισχυρών παραγόντων (διάκρισης πρακτικής και πολιτισμικής) σε σύγκριση με τους συγκυριακά ενισχυμένους, ακριβώς είναι το πόσο γρήγορα αισθάνεται καθένας την τυχόν εσφαλμένη πορεία και αποπειράται τη διόρθωσή της.

– Ο δεύτερος λόγος αφορά στη διαχείριση της συνέχειας της διεθνούς κρίσης, που όσο περνάει ο καιρός τεκμηριώνεται πως είναι συστημικού χαρακτήρα και όχι προϊόν κακών συγκυριών και φυσικά δεν τελείωσε -ίσως, μάλιστα, μόλις αρχίζει! Θα μπορούσε ποτέ, επί παραδείγματι, η αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος διακρατικού χρέους που σοβεί στη Δύση, να τεθεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο υπό έλεγχο, με σκληρές περιοριστικές πολιτικές εσωτερικής υποτίμησης ανά χώρα; Ασφαλώς, όχι! Όλοι γνωρίζουν πως άλλες επιλογές θα μπορούσαν να ελαφρύνουν το πρόβλημα!

– Ο τρίτος λόγος είναι το ένστικτο των εκάστοτε ισχυρών που τούς οδηγεί στην απόπειρα να αφηγηθούν εκείνοι πρώτοι τις τύχες του αυριανού κόσμου, ιδίως όποτε η συλλογική αίσθηση είναι ότι ο πλανήτης κλυδωνίζεται.  Και η Ελλάδα είναι μια χώρα με έντονα τα χαρακτηριστικά των συνεπειών του κλυδωνισμού, αλλά ταυτόχρονα και ένας χώρος όπου έως σήμερα και για χιλιάδες χρόνια τώρα προσέφερε πάντα εναλλακτικές θετικές διόδους επιβίωσης για τους ανθρώπους σε χρόνο μέλλοντα!

Το 2021 η Ελλάδα θα συμπληρώσει τα 200 χρόνια της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της, που δεν τής προσφέρθηκε, όπως διατείνονται ορισμένοι, αλλά κερδήθηκε με αγώνα έως της τελευταίας ρανίδας του αίματός μας! Και τότε, δηλαδή πριν 200 χρόνια, ήταν παρόντες όσοι αντιλέγανε για την ελληνική ανεξαρτησία. Η Ιστορία, λοιπόν, όμως, σε αντίθετη φορά με εκείνες τις απόψεις δικαίωσε την επιλογή της απελευθέρωσης και παράλληλα, για την ακρίβεια των πραγμάτων, μέμφεται τις έξωθεν παρεμβάσεις που ουδέποτε έκτοτε έλειψαν κατά τα 196 έτη της ανεξαρτησίας μας, από μεριάς εκείνων που χωρίς αίσθηση της αιδούς του ιστορικού ατοπήματος, τολμάνε να λένε ότι εκείνοι μας έκαναν ελεύθερους και όχι οι έγκλειστοι του Μεσολογγίου, οι σουλιώτες ή οι μπουρλοτιέρηδες του Κανάρη!

Θα μπορούσε, πιστεύει κανένας, ένας σοβαρός διεθνής παράγων, χώρα ή προσωπικότητα, να έβρισκε καταλληλότερο τόπο και προσφορότερο τρόπο για να περιγράψει τους οραματισμούς του για τον κόσμο του αύριο, από τα κατσάβραχα της Πνύκας των Αθηνών; Και πώς να μιλήσεις για το αύριο και το μέλλον του κόσμου από τον σωστό τόπο και με τον ορθό τρόπο, αν την ίδια ώρα οι φιλοξενούντες υπόκεινται σε περιορισμούς καίριους της ανεξαρτησίας τους, περιορισμούς που επιβάλλεις εσύ ο ομιλητής και επισκέπτης; Αν το έκανες θα ήταν σαν να υπόσχεσαι στην ανθρωπότητα ένα μέλλον καλύτερο από το σήμερα, …υπό την επικυριαρχία σου! Δεν θα έπειθες κανέναν!

Η Ελλάδα του 21ου αιώνα έχει, τέλος, πρόσθετο συμβολικό και άμεσα πρακτικό ενδιαφέρον, διότι πριν από 200 χρόνια ήταν υπόδουλη ακριβώς σ’ εκείνους που σήμερα συνιστούν την «αντίθετη αφήγηση» του συνολικού δυτικού πολιτικού και πολιτισμικού προτάγματος.

Γι’ αυτό έρχονται εδώ και ζητούν στο πρόσωπο της Ελλάδας να απελευθερωθεί ο κόσμος μας από τα δεσμά του. Κάθε χώρα, μεγάλη ή μικρή, φέρει τα δικά της περιοριστικά δεσμά, που έπλεξε εξ ιδίων ή έξωθεν της επιβλήθηκαν!

Γι’ αυτό ο συνωστισμός ηγετών στην Πνύκα.

Και απ’ αυτά κρατώ ότι παρά τη δουλεία των μεγάλων σκοπιμοτήτων της εποχής, στην οποία αναπόφευκτα υπόκεινται οι μεγάλοι ηγέτες των τωρινών καιρών, στο βάθος των όσων οι ίδιοι υπόσχονται υπάρχει και ο μεγάλος σκοπός: Η πλήρης και οριστική απελευθέρωση της Ελλάδας και των Ελλήνων από τα όποια δεσμά.

(Υγ.: Εν κατακλείδι μια παρατήρηση. Παρατηρώ με ενδιαφέρον την άποψη ορισμένων πως η Ελλάδα και εμείς οι Έλληνες δεν πρέπει να μιλάμε γι’ αυτά, και εν πάση περιπτώσει εάν το κάνουμε κακώς πράττουμε, επειδή μιλώντας γι’ αυτά ενεργούμε με κίνητρα εθνικιστικά.

Όχι! Αυτοεξαίρεση από τον ιδιαίτερο ιστορικό και συμβολικό μας ρόλο, αντιθέτως, δεν είναι νοητή, διότι καταλήγει να αποτελεί παραίτηση από ό,τι μας αναλογεί, χωρίς κανέναν φόβο και κανένα πάθος.

Πώς εμείς να αφήνουμε όσα μας οφείλονται και την ίδια ώρα, πείσμονες και ανιστόρητοι παράγοντες να δικαιούνται ανερυθρίαστα να επιμένουν ότι δήθεν ορθώς ενήργησαν και ενεργούν, ενώ οι συνέπειες των λανθασμένων και σε βάρος μας επιλογών βοούν;

Όσοι εισηγούνται για την Ελλάδα  τέτοιους κομπλεξικούς και φοβικούς αυτοπεριορισμούς, μπερδεύουν ίσως -είτε από άγνοια είτε με σκοπιμότητα- τον βασικό κανόνα αποτίμησης του ιστορικού ήθους: Ο εθνικισμός, ως η ανομολόγητη βάση ιδεών του ρατσισμού στην εποχή μας, δεν κρύβεται στις διεκδικήσεις των αδυνάμων πληθυσμών. Ο αδύναμος που διεκδικεί τα δικαιώματα που δεν τού παραχωρούνται, δεν μπορεί να έχει ως θεμελιώδες κίνητρό του τον εθνικισμό, αλλά μόνον και κυρίως την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, την παραβίαση της οποίας ο ίδιος βιώνει. Αν αξιολογείται συλλογικά το ήθος κανενός σε τέτοιες συνθήκες, αυτό είναι οι πράξεις των εκάστοτε ισχυρών!)

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)

 

 

 



Copyright 2014 Circogreco.gr | All Rights Reserved | Adapted by TXrys | Hosted by Five Star Hosting | About us | Contact us