Τα 5 κύματα της ελληνικής κρίσης – (E΄ μέρος – Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και το απονενοημένο «σχέδιο εκτός μνημονίου»)


Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Η έλευση του Αλέξη Τσίπρα στην κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015 σηματοδοτεί τη μετάβαση της καθημαγμένης από την κρίση Ελλάδας, από την περίοδο της αυτο-αναφορικής και ενοχικής απόδοσης των αιτίων του κακού και σε πανευρωπαϊκή κλίμακα στη χώρα μας και τους πολίτες της, στην εποχή ευρύτερης διεθνούς επαναξιολόγησης του ευρωπαϊκού ενοποιητικού προτάγματος. Πρόκειται για μια μεταβολή πολιτικών στοιχείων του σκηνικού στη Γηραιά Ήπειρο, στην οποία ασφαλώς συνέβαλε και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό επιρροής από το ειδικό βάρος της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό θεσμικό σχηματισμό, ή τουλάχιστον από το αποδιδόμενο στην Ελλάδα ειδικό βάρος, από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.  Τούτη, πιστεύω, είναι η σημαντικότερη πολιτική συνέπεια της περιόδου επικράτησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Τσίπρα!

Όπως έχω σημειώσει και σε παλιότερες αναλύσεις μου, πρόκειται για μια αλλαγή στα δεδομένα του πολιτικού παιγνίου στην Ελλάδα, που δεν παραγράφεται. Από το αδιανόητο «εάν δεν υπήρχε το μνημόνιο θα έπρεπε να το έχουμε εφεύρει», που χαρακτήρισε τη σαμαρική μνημονιακή περίοδο στην κοινωνία καθώς και την οριστική μετακίνηση του εναπομένοντος ΠΑ.ΣΟ.Κ. από τον προοδευτικό χώρο στην περιοχή της εγχώριας πολιτικής συντήρησης, υπήρξε (για δεύτερη φορά, μετά το επεισόδιο της σύγκρουσης του Γιώργου Παπανδρέου με τους «Μερκοζί») διαπραγμάτευση διαφωνούντων μερών σχετικά με το διασωστικό σχέδιο της ελληνικής οικονομίας και όχι απαρέγκλιτη τήρηση προαποφασισθέντων μέτρων για την επίτευξη του σκοπού (της «διάσωσης»).

Είναι επίσης κρίσιμο να επισημανθεί ότι η επιρροή επί της πολιτικής που άσκησε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είχε προοδευτικό πολιτικό πρόσημο μαζί με την Ισπανία και την Πορτογαλία και σε αντίρροπη κατεύθυνση με τη μεγάλη δεξιά ευρωπαϊκή στροφή (εντός της κρίσης και με έντονες ακροδεξιές διαθέσεις), που επικαθόρισε τη συντηρητική παράταξη στην ήπειρο, από την εποχή των «επίορκων» σοσιαλδημοκρατών ηγετών (Τόνι Μπλερ, Γκέρχαρντ Σρέντερ, Ρομάνο Πρόντι, Κώστας Σημίτης κ.α.) και εντεύθεν.

Το φαινόμενο της προοδευτικής αντίδρασης στο σκληρά περιοριστικό «διασωστικό» οικονομικό μοντέλο των μνημονίων «έμπνευσης Βερολίνου», που εκδηλώθηκε και συνεχίζει να εξελίσσεται στη Μεσόγειο, έχει μεγάλη σημασία, διότι αποφόρτισε καταλυτικά την θρασύτατη επιστροφή νεο-φασιστικών και νεο-ναζιστικών μορφωμάτων στο προσκήνιο. Φαινόμενο, που σε σύμπτωση με την έξαρση του προσφυγικού/μεταναστευτικού κύματος θα μπορούσε στις χώρες της περιοχής να προσλάβει μεγάλες και εξαιρετικά επικίνδυνες διαστάσεις. Κάτι, που δεν φαίνεται να μπορούν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης και του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, οι οποίες τελευταίες εντάχθηκαν στην Ε.Ε..

Η παρουσία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην κυβέρνηση μπορούμε σήμερα μετά βεβαιότητας να διαπιστώσουμε ότι επέφερε δύο σημαντικές αλλαγές στην πορεία των πραγμάτων:

α. Έθεσε σε όρους υπαρκτής πολιτικής διαβούλευσης το ζήτημα ρύθμισης του ελληνικού χρέους, το οποίο η απελθούσα κυβέρνηση Σαμαρά είχε διαγράψει από τις κρίσιμες παραμέτρους προς διάσωση της ελληνικής οικονομίας, και β. Έφερε με ρεαλιστικούς όρους επί τάπητος το θέμα λήξης της μνημονιακής δέσμευσης, τουλάχιστον με τους ασφυκτικούς όρους που λειτουργεί ως σήμερα.

Η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όμως, ΔΕΝ πέτυχε:

α. την πλήρη ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής, όπως είχε επαγγελθεί, με ευρύτερες στην ήπειρο αρνητικές συνέπειες σε ό,τι αφορά την ανάγκη ταχύτερης μετάβασης της Ε.Ε. σε αποτελεσματικότερες πολιτικές αναδιανομής των βαρών και του πλούτου υπέρ των ασθενέστερων και ενδυνάμωσης του κλονιζόμενου ευρωπαϊκού μοντέλου κοινωνικού κράτους. Στοιχεία που θα εκτόνωναν την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς και θα άλλαζαν την «ιστορία» διαχείρισης της ευρωπαϊκής πολιτικής και οικονομικής κρίσης και πάντως θα επέσπευδαν την έλευση του τέλους των ατυχών επιλογών της σοϊμπλικής μονομέρειας, που εν πάση περιπτώσει αντίκειται και πολιτισμικά στις ευρωπαϊκές παραδόσεις.

β. την ουσιαστικότερη αποδέσμευση από τον σκληρό πυρήνα των μέτρων εξαθλιωτικού φαινομένου των ελληνικών νοικοκυριών και της εγχώριας τάξης των μικρομεσαίων (ραχοκοκκαλιάς της ελληνικής οικονομίας και ατμομηχανή αντικειμενικά της ελληνικής παραγωγικής «διαφορετικότητας», με κρίσιμη αποτελεσματική αξία σε συνθήκες παραγωγικών ομοιοτήτων της παγκοσμιοποίησης),

γ. τη διασφάλιση της απολύτως συμφωνημένης, συστηματοποιημένης και μακροπρόθεσμης οριστικής ρύθμισης του ελληνικού χρέους,

δ. την σταθερή πρόσβαση σε εναλλακτικούς μηχανισμούς  χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας, έναντι των θεσμικά άκαμπτων όρων παραχώρησης κεφαλαίων μέσω διακρατικού δανεισμού, αν και με πολύ συμφέροντα επιτόκια, και τέλος,

ε. την πολιτική νομιμοποίηση της ελληνικής προοδευτικής πολιτικής παράταξης, εν προκειμένω της αριστεράς πτέρυγάς της, με συνέπεια να επαπειλείται παλινδρόμηση στις αδιέξοδες, ατελέσφορες και τελικά απορριπτέες πρακτικές της σαμαρικής διακυβέρνησης, «πασπαλισμένης», μάλιστα, με εξαιρετικά επικίνδυνες ακροδεξιές συμπράξεις.

Τέλος, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο πλαίσιο των χειρισμών του, δεν κατάφερε να αποφύγει τα capital controls, που αναμφίβολα επιδείνωσαν τη θέση των ελληνικών τραπεζών (αν και βασικό στοιχείο της παρατεταμένης αδυναμίας του εγχώριου τραπεζικού συστήματος να προχωρήσει σε ουσιώδη εξυγίανσή του και να χρηματοδοτήσει την ανάκαμψη δεν είναι τα capital controls, αλλά το «σκληρό ευρώ» -και παρά τις χαλαρότητες του QE- καθώς και η διπλή επιβάρυνση του PSI -όρα στα προηγούμενα μέρη αυτού του κύκλου αναλύσεων- και το πρόβλημα των «κόκκινων δανείων»). Επιπροσθέτως, δεν έχει καταφέρει να αναδιανείμει καίρια τα βάρη της μνημονιακής «διάσωσης» προς όφελος των ασθενέστερων, με πρόδηλες τις πολιτικές συνέπειες του πράγματος υπέρ της ελληνικής δεξιάς πολιτικής παράταξης.

Κατόπιν αυτών οι επόμενοι 12 μήνες, που συμβατικώς αφορούν σε ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου, είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι τόσο για την ολοκλήρωση της μνημονιακής περιπέτειας (που θα μπορούσε με ίσες πιθανότητες να επέλθει με δραματικό ή και με λυτρωτικό τρόπο), όσο και για τη θεμελίωση της «νέας πολιτικής περιόδου» που έρχεται βήμα-βήμα να υποκαταστήσει τη θεσμοθετημένη κανονικότητα της μεταπολίτευσης, η οποία με την κρίση από τελεσφόρος πολιτική, οικονομική και κοινωνική ομαλότητα εξέπεσε σε σύστημα μονομερούς στήριξης των συμφερόντων της διαπλοκής.

Άξιζε τον κόπο το ταξίδι με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως το 5ο κύμα της ελληνικής κρίσης;

Αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να υπάρξει αποδεικτική πληρότητα σε μια συζήτηση στην οποία θα συγκρίνονταν «αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα» με «εκείνο που θα μπορούσε να έχει συμβεί», νομίζω πως και μόνο η δοκιμή αποτίναξης του μνημονιακού μονοδρόμου έχει την αξία της, ακόμη κι αν το εγχείρημα απέτυχε. (Πώς, άλλωστε, να αξιολογήσει κάποιος σε συνθήκες πραγματικής ψυχραιμίας τις εξελίξεις μέσα στον «δηλητηριώδη θόρυβο» της πολιτικά τοξικής αφήγησης περί «ολοσχερούς καταστροφής», που στήνει το μιντιακό σύστημα προς χάριν της έσχατης ελπίδας διάσωσης των προκλητικών προνομίων του, που κομίζει η αδιανόητη ανεπάρκεια του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη;).

Αν κρατώ κάτι προσωπικά ως στοιχείο απ’ αυτήν την περιπέτεια, αυτό είναι το περπάτημα σε δρόμους πολιτικών οραματισμών, μετά από μακρά περίοδο που είχε να μου συμβεί κάτι τέτοιο, όντας κι εγώ «βολεμένος» στο συμβατικό «άραγμα» των συστημικών διασφαλίσεων που δήθεν παρέχονται στον καθέναν πολίτη αυτής της χώρας (ενώ, αντιθέτως, ολοένα και στένευε ο κύκλος των πολιτών στους οποίους απευθυνόταν και σε τελευταία ανάλυση αφορούσε σ’ εκείνους).

Τη διαδρομή, λοιπόν κρατώ!

Και φυσικά δεν απομένει παρά να διαφανεί και η τελευταία πράξη του δράματος, από την οποία θα διαμορφωθεί και η επίγευση τελικής πολιτικής αξιολόγησης του κλυδωνισμού που περνάει η Ελλάδα.

ΤΕΛΟΣ (αυτού του γύρου αναλύσεων …αλλά η Πολιτική -όπως και η Ζωή- συνεχίζεται…)

(Σημ.: Οι παρούσες αναλύσεις δημοσιεύονται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)

 

 

 

 

 

 



Copyright 2014 Circogreco.gr | All Rights Reserved | Adapted by TXrys | Hosted by Five Star Hosting | About us | Contact us