Ευρωζώνη: Η μετασκευή των τραπεζών από επιχειρήσεις εκμετάλλευσης χρήματος σε μηχανισμούς διαχείρισης χρεών


Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Μετά τις πρόσφατες διασώσεις τραπεζών στην Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, που διακωμώδησαν για μιαν ακόμη φορά τους κανόνες της Ε.Ε., η υπόθεση εξυγίανσης των ευρωπαϊκών τραπεζών μοιάζει να εισέρχεται στην τελική φάση της. Τη φορά αυτή με την ενιαία κίνηση σ’ όλην την ευρωζώνη, προς την κατεύθυνση τιθάσευσης του προβλήματος των «κόκκινων δανείων», που πλέον δεν μπορούν να κρύβονται «κάτω απ’ το χαλί» αλλεπάλληλων διασώσεων-παρωδιών.

Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι η προσπάθεια αναλαμβάνεται ακριβώς τη στιγμή που κορυφώνεται ο πόλεμος Ντράγκι-Σόιμπλε, για το σταμάτημα της πρωτοβουλίας του QE από τον ευρωπαίο κεντρικό τραπεζίτη, να θέτει δηλαδή ακριβώς το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης στη διάθεση των χωρών-μελών, ώστε να εξασφαλίζουν περισσότερη ρευστότητα και με καλύτερους όρους, απ’ όση θα έβρισκαν στις γερμανικές τράπεζες -αν δεν υπήρχε το QE- τις μόνες που θα μπορούσαν να χρηματοδοτούν την ευρωπαϊκή οικονομία: Μ’ άλλα λόγια, ενός πολέμου, που δεν είναι τίποτα άλλο από τη μοναδική εναπομένουσα δυνατότητα αντίδρασης όλων των υπολοίπων χωρών της ευρωζώνης απέναντι στον γερμανικό οικονομικό συγκεντρωτισμό, που παγιδεύει την ευρωζώνη στη δημοσιονομική περίσφιξη, με αποτέλεσμα την ασθμένουσα και επισφαλή οικονομική ανάκαμψη και την καχεξία των αντιπληθωριστικών πιέσεων.

Γι’ αυτό, άλλωστε, ακριβώς διαμαρτύρεται ο κ. Σόιμπλε προς τον κ. Ντράγκι: Τον κατηγορεί ότι με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ οι γερμανικές τράπεζες δεν κερδίζουν, όσα θα  μπορούσαν να κερδίζουν και του καταλογίζει τη ζημία για τη γερμανική οικονομία.

Αξίζει, επίσης, να αναφέρουμε για να κλείσει η εικόνα σχετικά με το QE, ότι αυτό ακριβώς αντιτείνει και ο κ. Ντράγκι προς τον κ. Σόιμπλε: Του διαμηνύει αλλεπαλλήλως ότι όσο παρατείνεται η δημοσιονομική περιστολή και ελλείπει η αναγκαία ρευστότητα στην ευρωζώνη, τόσο θα χρειάζεται το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, ως ελάχιστο αντιστάθμισμα αναπτυξιακής υποδαύλισης της ευρωπαϊκής οικονομίας. (Αυτό που η ανεύθυνη αντιπολίτευση στην Ελλάδα, κάποια στιγμή, περιέγραψε βλακωδέστατα ως «βρέχει λεφτά κι εμείς κρατάμε ομπρέλα»).

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τα τελευταία μηνύματα του κ. Ντράγκι είναι «πολιτικότερα» και βαθύτερα του συνηθισμένου! Διαμηνύει ότι το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης δεν συνέβαλε όσο έπρεπε στην υποστήριξη της ανάπτυξης και την ανάσχεση των αντιπληθωριστικών πιέσεων. Γιατί; Διότι απλούστατα οι χώρες-μέλη δεν διαθέτουν το φθηνό χρήμα που εξασφαλίζουν από το QE για τη χρηματοδότηση της παραγωγικής οικονομίας, αλλά για την εξυπηρέτηση του συσσωρευμένου χρέους τους με προνομιακά επιτόκια. Τελευταίο παράδειγμα η Πορτογαλία (για την οποία μάλιστα κάποιοι στην Ελλάδα στο πλαίσιο του ανιχνευόμενου «αντισυριζισμού»-αυτοσκοπού, έσπευσαν να πανηγυρίσουν ως απόδειξη ότι τα μνημόνια αποδίδουν, ενώ στην Ελλάδα φταίει η κυβέρνηση γιατί όχι)! Βεβαίως, δεν επρόκειτο περί καμιάς φοβερής επίδοσης της πορτογαλικής οικονομίας, η οποία συνεχίζει να αγκομαχάει! Πανηγύρισαν, με αφορμή -όπως παρουσιάστηκε- το ότι η Λισσαβώνα ζήτησε την πρόωρη αποπληρωμή οφειλών της προς το ΔΝΤ από τα μνημόνια! Το αντίθετο συνέβη, μάλιστα! Απλά οι Πορτογάλοι έλαβαν τις πιστώσεις από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης του Ντράγκι και αντί να χρηματοδοτήσουν επενδύσεις προτίμησαν να τις διαθέσουν για την αποπληρωμή οφειλών προς το ΔΝΤ, επειδή το QE έχει συντριπτικά καλύτερα επιτόκια εξυπηρέτησης από τα δάνεια του ΔΝΤ.

Με αφορμή, όμως, αυτά, ας έρθουμε στο επίδικο ζήτημα! Η καρδιά του προβλήματος των ευρωπαϊκών τραπεζών, όσο παρατείνεται ο οικονομικός συγκεντρωτισμός του μονομερούς οφέλους για τη Γερμανία και της ζημίας των υπολοίπων, είναι η οργανωμένη μετασκευή των ευρωπαϊκών τραπεζών από επιχειρήσεις εκμετάλλευσης χρήματος σε μηχανισμούς διαχείρισης χρέους, ιδιωτικού και δημόσιου!

Εκτός από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης -που, όπως εξήγησα, δεν επαρκεί- κανένα άλλο μέτρο διευκόλυνσης του ρόλου των ευρωπαϊκών τραπεζών ως επιχειρήσεων εκμετάλλευσης χρήματος δεν εξετάζεται σήμερα!

Πέραν αυτού, επειδή οι αξίες προϊόντων δανεισμού πριν την κρίση, έχουν καταβαραθρωθεί, όπως από την αρχή της κρίσης και εδώ και χρόνια έχει συμβεί με την ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα, τα «κόκκινα δάνεια» δεν είναι δυνατό να τύχουν σοβαρής επιχειρηματικής διαχείρισης.

Η ελληνική κωμωδία να γίνονται διαβουλεύσεις μεταξύ οφειλετών (νοικοκυριών και επιχειρήσεων) και τραπεζών, με αντικείμενο διακανονισμούς που αφορούν σε χρέη που δεν ανταποκρίνονται σε σημερινές πραγματικές αξίες, είναι η τελική και αναπότρεπτη όψη της κρίσης στην ευρωζώνη και η απόλυτη απόδειξη της αποτυχίας του εγχειρήματος στη σημερινή οικονομική εκδοχή του.

Τελευταίο παράδειγμα των συνεπειών της πτυχής που επισημαίνω εδώ, είναι οι τεράστιες ζημίες των γερμανικών τραπεζών από διακανονισμούς «κόκκινων» δανείων ναυτιλιακών επιχειρήσεων! (Και είναι μία ένδειξη πως το πρόβλημα έχει βαθύνει τόσο πολύ, ώστε ούτε οι γερμανικές τράπεζες μπορούν πια να χειριστούν). Συγκεκριμένα, οι γερμανικές τράπεζες που είχαν δανειοδοτήσει ναυτιλιακές επιχειρήσεις (ένα σημείο παταγώδους οικονομικής αποτυχίας της γερμανικής οικονομικής δραστηριότητας), για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των «κόκκινων» ναυτιλιακών δανείων, άρχισαν να πωλούν όσο-όσο πλοία, περιουσιακά στοιχεία των δανειοληπτριών τους ναυτιλιακών επιχειρήσεων. Πριν λίγες μέρες ανακοίνωσαν ότι σταματούν αυτήν την πρακτική, διότι απλά οι τιμές είχαν πέσει τόσο πολύ και οι εγγραφόμενες ζημίες στους ισολογισμούς των τραπεζών ήταν τόσο μεγάλες, ώστε η απόπειρα εξυγίανσης του δανειακού χαρτοφυλακίου τους, είχε μεγαλύτερο κόστος από τα εκτιμώμενα οφέλη της επιχειρούμενης διάσωσης.

Μύλος!

Υπάρχει λύση; Φυσικά! Η διαγραφή δανεισμού! Η χρησιμοποίηση μέτρων διεύρυνσης της ρευστότητας (πληθωριστικό ευρώ), είτε με έκδοση αυξημένου αριθμού τραπεζογραμματίων, είτε με ευρω-ομόλογα, ώστε η οικονομία να πάρει μπροστά, η αυξημένη διατιθέμενη ρευστότητα να αναζωογονήσει την κλασσική ευρωπαϊκή τραπεζική δραστηριότητα και τα «κόκκινα» δάνεια να μπορούν να χρηματοδοτηθούν εσωτερικά από τις τράπεζες, αναβιώνοντας τις δανειστικές αξίες.

Γιατί δεν γίνεται; Διότι, αν γίνει η Γερμανία θα εγγράψει τη μεγαλύτερη ζημία από τις διαγραφές δανείων. Δικαιούται ως χώρα, ασφαλώς, να προσπαθεί να το αποτρέψει! Αυτό που δεν δικαιούται είναι να επιχειρεί να το κάνει σε βάρος των άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

 

 

 



Copyright 2014 Circogreco.gr | All Rights Reserved | Adapted by TXrys | Hosted by Five Star Hosting | About us | Contact us